Linedancing

Woensdagavond, 14 oktober 2009

Rond half zeven kreeg ik een telefoontje van mijn moeder: er was niemand in staat om papa vanavond in de Hoogstraat te bezoeken dus zij zou gaan. Natuurlijk zou ik meegaan, ik ging me snel omkleden boven toen Hanno voorstelde om papa op te halen en met zijn allen naar het dansen te gaan. In overleg met mama was dat goed maar ja, hoe zou papa dat vinden?
In de Hoogstraat zat papa al beneden in het restaurant en zag ineens Davey en mij staan. Vreemd natuurlijk, omdat wij hem normaal zondags en donderdagavond zien. En toen ik ook nog zei dat we hem op kwamen halen, snapte hij het helemaal niet meer.
Ik legde hem uit dat er niemand zou komen en dat wij hem mee wilden nemen naar Galecop. Eerst vond hij het maar niets, hij zag er behoorlijk tegenop. Het is ook niet niks als je bedenkt dat mijn ouders al meer dan 15 jaar samen linedans les geven en hij er al maanden niet geweest is. Als je dan ineens iedereen weer onder ogen moet komen en geconfronteerd wordt met wat er is gebeurd, kan ik me voorstellen dat het moeilijk is. Ik vertelde hem dat het niet hoefde, als hij niet wilde, zouden we gewoon daar bij hem blijven. Maar hij wilde eigenlijk toch wel erg graag ook al zag hij er tegenop.
Ik moet zeggen, ik heb er geen seconde spijt van. Het was moeilijk maar hij heeft er enorm van genoten. En toen mama de Freeze opzette en hij die ook nog kon, was het helemaal geweldig.
Ondanks de emoties, was papa blij dat hij toch mee gegaan was.
Ik heb hem gezegd dat, als hij dat wil, ik hem volgende week weer op zou halen. Het is nog te ver weg maar ik zal het hem dinsdag via mama vragen en dan zien we wel.

Bedankt allemaal voor jullie hartelijke woorden en de gesprekjes die jullie met papa hebben gevoerd. Het heeft hem en mijn moeder enorm goed gedaan.

Wat ik alleen heeeeeel erg vind, is dat ik mijn fototoestel niet mee heb genomen. Ik twijfelde er nog even aan maar dacht hem niet nodig te hebben. Dus mocht hij woensdag weer mee willen, gaat er ook een camera mee!!!

Groetjes, Wendy.