De boog, woensdag 21 oktober 2009

En jawel hoor, zoals papa afgelopen woensdag heeeeel duidelijk aangegeven had, wilde hij graag weer mee naar het dansen. Hij zat al helemaal klaar en stond met jas en al op zodra hij Dimitri en mij al bij de hoofdingang buiten aan zag komen lopen, haha...Hij had er zin in.

Toen de les begon, riep Wendela enkele beginners om wat extra uitleg te krijgen en papa ging mee, niet eens zo'n gek idee. Het leuke vond ik dat Hanno er zelfs bij ging staan. En toen ik even om een hoekje keek, zag ik dat papa Hanno aanwijzingen gaf! Geweldig was dat om te zien. Er moesten natuurlijk wel wat foto's gemaakt worden, haha.....


Later stond papa op en deed met de groep mee, even voelde het weer als vanouds. Het doet mij maar ook papa goed om te zien/weten dat hij toch niet alles kwijt is. Heerlijk om te zien dat er nog behoorlijk wat is blijven hangen.

Kijk, en hier doen we het natuurlijk voor!

Papa heeft wel al aangegeven volgende week woensdag niet mee te gaan. Hij gaat de volgende dag naar huis dus denkt dat het dan teveel tegelijk is. Maarrrr....de week erop verwacht ik hem eigenlijk wel weer daar dus...

Even over het achterlaten van berichtjes, nu kan dat dus wel. Selecteer wanneer je een reactie geeft, "anoniem", dan is het alleen nog een kwestie van een code intypen, en je berichtje staat er.

Bedankt voor het lezen en tot volgende week.

Groetjes, Wendy.

Het is gelukt!

Inmiddels kun je zonder account wel een berichtje op dit blog achter laten. Ik heb het nagevraagd en in de instellingen iets verandert.

Nog meer leuk nieuws is, dat papa er vanavond weer bij zal zijn. Enne....mijn fototoestel gaat nu ook mee!

Tot vanavond allemaal, groetjes, Wendy.

Linedancing

Woensdagavond, 14 oktober 2009

Rond half zeven kreeg ik een telefoontje van mijn moeder: er was niemand in staat om papa vanavond in de Hoogstraat te bezoeken dus zij zou gaan. Natuurlijk zou ik meegaan, ik ging me snel omkleden boven toen Hanno voorstelde om papa op te halen en met zijn allen naar het dansen te gaan. In overleg met mama was dat goed maar ja, hoe zou papa dat vinden?
In de Hoogstraat zat papa al beneden in het restaurant en zag ineens Davey en mij staan. Vreemd natuurlijk, omdat wij hem normaal zondags en donderdagavond zien. En toen ik ook nog zei dat we hem op kwamen halen, snapte hij het helemaal niet meer.
Ik legde hem uit dat er niemand zou komen en dat wij hem mee wilden nemen naar Galecop. Eerst vond hij het maar niets, hij zag er behoorlijk tegenop. Het is ook niet niks als je bedenkt dat mijn ouders al meer dan 15 jaar samen linedans les geven en hij er al maanden niet geweest is. Als je dan ineens iedereen weer onder ogen moet komen en geconfronteerd wordt met wat er is gebeurd, kan ik me voorstellen dat het moeilijk is. Ik vertelde hem dat het niet hoefde, als hij niet wilde, zouden we gewoon daar bij hem blijven. Maar hij wilde eigenlijk toch wel erg graag ook al zag hij er tegenop.
Ik moet zeggen, ik heb er geen seconde spijt van. Het was moeilijk maar hij heeft er enorm van genoten. En toen mama de Freeze opzette en hij die ook nog kon, was het helemaal geweldig.
Ondanks de emoties, was papa blij dat hij toch mee gegaan was.
Ik heb hem gezegd dat, als hij dat wil, ik hem volgende week weer op zou halen. Het is nog te ver weg maar ik zal het hem dinsdag via mama vragen en dan zien we wel.

Bedankt allemaal voor jullie hartelijke woorden en de gesprekjes die jullie met papa hebben gevoerd. Het heeft hem en mijn moeder enorm goed gedaan.

Wat ik alleen heeeeeel erg vind, is dat ik mijn fototoestel niet mee heb genomen. Ik twijfelde er nog even aan maar dacht hem niet nodig te hebben. Dus mocht hij woensdag weer mee willen, gaat er ook een camera mee!!!

Groetjes, Wendy.

Meeloop-dag

Dinsdag, 13 oktober 2009

Mama had voor vandaag een meeloop-dag in de Hoogstraat geregeld en natuurlijk wilde ik graag mee. Het is fijn om te zien hoe de therapiën gedaan worden, hoe de logopediste en andere therapeuten met Afasie patiënten omgaan en in hoeverre papa vorderingen maakt.

Het was een lange dag maar het was goed om te zien hoe ver papa al is. Met een computer programma worden taal-oefeningen gedaan en worden spelenderwijs een hoop woorden weer in de herinnering gebracht. Papa is de woorden op zich niet kwijt, ze zitten nog ergens in een "laatje", het is meer het zoeken naar het juiste woord en het dan uitspreken wat af en toe moeizaam gaat. Hoewel hij er regelmatig, onbewust, hele zinnen uitgooit. Met het taalonderzoek kwam naar voren dat hij aan de hand van plaatjes, de juiste woorden opzei maar het niet tot hem doordrong dat hij het al gezegd had. Afasie is een vreemd verschijnsel, je kunt er geen vat op krijgen. Zelfs de therapeuten staan af en toe versteld van de grote verschillen tussen de verschillende CVA patiënten met Afasie.

Wat ik in ieder geval van deze dag heb geleerd, is dat papa veel meer weet dan ik dacht en meer begrijpt, qua woordenschat, dan zo lijkt te zijn.

En ook waarom papa zo moe is van de therapieën. Hij spant zich behoorlijk in om de juiste woorden in zijn hoofd te zoeken en ze dan ook nog uit te spreken. Wat voor ons automatisch gaat, is voor hem een inspannende zoektocht. Het lukt hem wel maar ik zie wel in dat het hem enorm veel energie kost.

Tussen de therapieën door, zijn we lekker naar buiten geweest. Het zonnetje scheen en het was heerlijk weer. Ik had mijn fototoestel meegenomen en in het Wilhelminapark een paar foto's van papa en mama genomen.

Morgen volgt er een verslag van de woensdagavond.

Groetjes, Wendy Schoonhoven.

PS Papa en mama zouden het erg leuk vinden als jullie een berichtje achter zouden laten....Bedankt vast.