De boog, woensdag 21 oktober 2009

En jawel hoor, zoals papa afgelopen woensdag heeeeel duidelijk aangegeven had, wilde hij graag weer mee naar het dansen. Hij zat al helemaal klaar en stond met jas en al op zodra hij Dimitri en mij al bij de hoofdingang buiten aan zag komen lopen, haha...Hij had er zin in.

Toen de les begon, riep Wendela enkele beginners om wat extra uitleg te krijgen en papa ging mee, niet eens zo'n gek idee. Het leuke vond ik dat Hanno er zelfs bij ging staan. En toen ik even om een hoekje keek, zag ik dat papa Hanno aanwijzingen gaf! Geweldig was dat om te zien. Er moesten natuurlijk wel wat foto's gemaakt worden, haha.....


Later stond papa op en deed met de groep mee, even voelde het weer als vanouds. Het doet mij maar ook papa goed om te zien/weten dat hij toch niet alles kwijt is. Heerlijk om te zien dat er nog behoorlijk wat is blijven hangen.

Kijk, en hier doen we het natuurlijk voor!

Papa heeft wel al aangegeven volgende week woensdag niet mee te gaan. Hij gaat de volgende dag naar huis dus denkt dat het dan teveel tegelijk is. Maarrrr....de week erop verwacht ik hem eigenlijk wel weer daar dus...

Even over het achterlaten van berichtjes, nu kan dat dus wel. Selecteer wanneer je een reactie geeft, "anoniem", dan is het alleen nog een kwestie van een code intypen, en je berichtje staat er.

Bedankt voor het lezen en tot volgende week.

Groetjes, Wendy.

Het is gelukt!

Inmiddels kun je zonder account wel een berichtje op dit blog achter laten. Ik heb het nagevraagd en in de instellingen iets verandert.

Nog meer leuk nieuws is, dat papa er vanavond weer bij zal zijn. Enne....mijn fototoestel gaat nu ook mee!

Tot vanavond allemaal, groetjes, Wendy.

Linedancing

Woensdagavond, 14 oktober 2009

Rond half zeven kreeg ik een telefoontje van mijn moeder: er was niemand in staat om papa vanavond in de Hoogstraat te bezoeken dus zij zou gaan. Natuurlijk zou ik meegaan, ik ging me snel omkleden boven toen Hanno voorstelde om papa op te halen en met zijn allen naar het dansen te gaan. In overleg met mama was dat goed maar ja, hoe zou papa dat vinden?
In de Hoogstraat zat papa al beneden in het restaurant en zag ineens Davey en mij staan. Vreemd natuurlijk, omdat wij hem normaal zondags en donderdagavond zien. En toen ik ook nog zei dat we hem op kwamen halen, snapte hij het helemaal niet meer.
Ik legde hem uit dat er niemand zou komen en dat wij hem mee wilden nemen naar Galecop. Eerst vond hij het maar niets, hij zag er behoorlijk tegenop. Het is ook niet niks als je bedenkt dat mijn ouders al meer dan 15 jaar samen linedans les geven en hij er al maanden niet geweest is. Als je dan ineens iedereen weer onder ogen moet komen en geconfronteerd wordt met wat er is gebeurd, kan ik me voorstellen dat het moeilijk is. Ik vertelde hem dat het niet hoefde, als hij niet wilde, zouden we gewoon daar bij hem blijven. Maar hij wilde eigenlijk toch wel erg graag ook al zag hij er tegenop.
Ik moet zeggen, ik heb er geen seconde spijt van. Het was moeilijk maar hij heeft er enorm van genoten. En toen mama de Freeze opzette en hij die ook nog kon, was het helemaal geweldig.
Ondanks de emoties, was papa blij dat hij toch mee gegaan was.
Ik heb hem gezegd dat, als hij dat wil, ik hem volgende week weer op zou halen. Het is nog te ver weg maar ik zal het hem dinsdag via mama vragen en dan zien we wel.

Bedankt allemaal voor jullie hartelijke woorden en de gesprekjes die jullie met papa hebben gevoerd. Het heeft hem en mijn moeder enorm goed gedaan.

Wat ik alleen heeeeeel erg vind, is dat ik mijn fototoestel niet mee heb genomen. Ik twijfelde er nog even aan maar dacht hem niet nodig te hebben. Dus mocht hij woensdag weer mee willen, gaat er ook een camera mee!!!

Groetjes, Wendy.

Meeloop-dag

Dinsdag, 13 oktober 2009

Mama had voor vandaag een meeloop-dag in de Hoogstraat geregeld en natuurlijk wilde ik graag mee. Het is fijn om te zien hoe de therapiën gedaan worden, hoe de logopediste en andere therapeuten met Afasie patiënten omgaan en in hoeverre papa vorderingen maakt.

Het was een lange dag maar het was goed om te zien hoe ver papa al is. Met een computer programma worden taal-oefeningen gedaan en worden spelenderwijs een hoop woorden weer in de herinnering gebracht. Papa is de woorden op zich niet kwijt, ze zitten nog ergens in een "laatje", het is meer het zoeken naar het juiste woord en het dan uitspreken wat af en toe moeizaam gaat. Hoewel hij er regelmatig, onbewust, hele zinnen uitgooit. Met het taalonderzoek kwam naar voren dat hij aan de hand van plaatjes, de juiste woorden opzei maar het niet tot hem doordrong dat hij het al gezegd had. Afasie is een vreemd verschijnsel, je kunt er geen vat op krijgen. Zelfs de therapeuten staan af en toe versteld van de grote verschillen tussen de verschillende CVA patiënten met Afasie.

Wat ik in ieder geval van deze dag heb geleerd, is dat papa veel meer weet dan ik dacht en meer begrijpt, qua woordenschat, dan zo lijkt te zijn.

En ook waarom papa zo moe is van de therapieën. Hij spant zich behoorlijk in om de juiste woorden in zijn hoofd te zoeken en ze dan ook nog uit te spreken. Wat voor ons automatisch gaat, is voor hem een inspannende zoektocht. Het lukt hem wel maar ik zie wel in dat het hem enorm veel energie kost.

Tussen de therapieën door, zijn we lekker naar buiten geweest. Het zonnetje scheen en het was heerlijk weer. Ik had mijn fototoestel meegenomen en in het Wilhelminapark een paar foto's van papa en mama genomen.

Morgen volgt er een verslag van de woensdagavond.

Groetjes, Wendy Schoonhoven.

PS Papa en mama zouden het erg leuk vinden als jullie een berichtje achter zouden laten....Bedankt vast.

Wanneer het begon en hoe gaat het nu?

6 Augustus 2006

Donderdag

Papa en mama waren een paar dagen op bezoek bij Johanna en Poulien in Hoenderloo. De laatste dag dat ze daar waren, besloten ze in Deventer te gaan zwemmen. Toen papa van de glijbaan kwam, wankelde hij opzij en begon rare geluiden te maken. Poulien had gelukkig meteen door dat het goed mis was en riep naar Johanna toe om hulp te gaan halen. Het zwembad personeel alarmeerde 112 nog voordat ze naar papa gingen, wat veel uitgemaakt heeft ivm tijdsverlies. Ondertussen hadden mijn moeder en Poulien papa uit het zwembad gekregen en was het personeel stand by. Terwijl de ambulance arriveerde werd er eerste hulp gegeven en ondersteunde een ander mijn moeder terwijl ze zich aankleedde en papa's spullen bij elkaar zocht.

Gelukkig was het ziekenhuis dichtbij, een minuut of vijf rijden. Mede dankzij het snelle optreden van het zwembad personeel kreeg papa vrij snel een bloedverdunnend middel in gespoten. Dat heeft de schade enorm beperkt.

6 Augustus 2009

Donderdag
Na twee weken Frankrijk, besloten wij op zondag 2 augustus, ivm de overvolle campings in de buurt, om toch door te trekken naar Spanje. Wij hadden liever in Frankrijk gebleven maar alle campings in de omtrek van twee uur rijden zaten volgeboekt.

Vrienden van ons zorgden voor een plekje op de camping in Spanje waar wij naartoe reisden en zondagavond kwamen wij aan. Onze vrienden zouden de woensdag erop vertrekken maar hadden nog 1 dag bijgeboekt waardoor zij donderdag ochtend pas naar huis zouden rijden. Hanno reed met de jongens en hun caravan donderdagochtend achter hen aan naar de stalling en kwam na 13 uur pas weer terug.

Wij lagen net een half uur in het zwembad toen we om kwart over vier een telefoontje kregen. Bas. Hij vertelde dat papa in het ziekenhuis was opgenomen en dat we contact met Judy op moesten nemen. De verbinding bij het zwembad was erg slecht dus we haalden de jongens snel uit het water en bij de caravan lukte het pas om Judy te pakken te krijgen.

Toen hoorden we dus pas dat papa in Deventer in het zkh was opgenomen en dat hij een beroerte had gehad.

Na behoorlijk wat heen en weer gebel besloten we dat het veiliger en verstandiger was om vrijdagochtend vroeg pas terug naar Nederland te reizen. Het liefst was ik donderdag al gegaan maar dat zou niet goed gegaan zijn. Het was extreem heet en benauwd die dag en Hanno was voor 7 uur 's ochtends opgestaan om onze vrienden te helpen dus hij was totaal niet uitgerust.

Helaas kijk je 1450 km niet zomaar weg. Wij zagen papa en mama zaterdagavond pas. Mama kon gelukkig bij Johanna en Poulien blijven zolang, en Poulien had voor ons een staanplaats kunnen regelen in Hoenderloo waardoor we dichterbij mama en het zkh konden zijn.

8 Augustus 2009

Zaterdagavond

We gaan na het opzetten van de caravan en snel wat gegeten te hebben naar het zkh in Deventer. Het is een beetje spannend omdat we nog niet weten hoe we papa aantreffen.

Eenmaal daar, blijkt papa voornamelijk te slapen en dat blijft de komende paar dagen zo. We laten ons door het zkh personeel vertellen dat dit normaal is en voor het herstel heel goed.

Na een paar dagen, blijft papa steeds vaker en langer wakker en zien we elke keer dat we hem bezoeken, vooruitgang. Wat erg fijn is, ze hebben daar drie keer per dag bezoekuur dus zijn herstel gaat snel.

Binnen een week, eet hij zelf weer, loopt een klein stukje en gaat zelf naar het toilet. Douchen gaat eerst nog onder begeleiding maar al snel doet hij ook dat zelf. Alleen het praten is een groot probleem. Logopedie wordt gestart op dinsdag, een dag voordat hij naar het zkh in Nieuwegein wordt overgeplaatst. In totaal heeft papa een weekje in het zkh in Deventer gelegen.

13 Augustus 2009

Donderdag

Papa wordt overgeplaatst naar het zkh in Nieuwegein. Ik rijd met mama naar Nieuwegein terwijl Hanno met de jongens en de caravan naar huis rijdt.

In Nieuwegein aangekomen, blijkt papa niet bij de informatiebalie bekend te zijn en worden we door verwezen naar de EHBO. Die ons vervolgens weer terug naar de Informatie balie terug wil sturen. Wat we natuurlijk niet toelaten. Degene die bij de EHBO zit begrijpt al snel dat papa waarschijnlijk al boven op de afdeling ligt, belt even en stuurt ons dan door naar de juiste kamer waar papa al prinsheerlijk in zijn bed ligt.

Op het moment dat wij boven aankomen, wordt hij uitgebreid onderzocht door een arts en assistent dus het duurt even voor de gordijnen opengaan.

Papa zal hier blijven tot hij zelfstandiger is en er zekerheid is over zijn toestand. Uiteindelijk blijft hij 2 weken in het zkh in Nieuwegein waar hij beetje bij beetje herstelt.

26 Augustus 2009

Woensdag

Papa wordt vandaag overgebracht naar de Hoogstraat in Utrecht. Mama, Davey en ik halen hem op uit het zkh in Nieuwegein waar papa, eenmaal buiten, een enorme zucht slaakt. Hij is zichtbaar opgelucht dat hij uit het zkh is en aan zijn verdere herstel kan werken.

In de Hoogstraat volgt een intake gesprek, waaruit ik halverwege weg moet lopen met Davey, Dimitri is om twaalf uur uit school en dan moet ik thuis zijn. Gelukkig haalt Poulien mama 's middags om een uur of drie op.

's Avonds bezoeken we papa en mogen we zijn kamer even zien. Hij ligt op de 2e verdieping op een 4-persoons kamer helemaal achteraf. Is niet zo erg, aangezien er veel geloop en geluid is op de gangen en daar heeft hij dus weinig tot geen last van.

Gaandeweg horen we papa elke dag weer nieuwe dingen zeggen en gaat hij steeds beter en meer praten. Hij heeft een behoorlijke afasie en krijgt daarvoor de nodige therapie. Inmiddels mag hij elke dag zwemmen, sporten (hoewel hij dat niets vindt, haha...) en heeft hij de activiteiten zaal gevonden waar hij zijn hobby weer uit kan/mag beoefenen: houtbewerken. Hij werkt veilig met de machines die er staan en is bezig een houten trein (of vrachtwagen? Dat is nog een verrassing!) te maken.

Lezen gaat nog niet, maar hij begrijpt alles wat er gezegd wordt en kan een gesprekje voeren. Gelukkig is hij er niet depressief onder, tenminste, dat merk je niet, en kan hij zelf ook lachen om de dingen die hij "verkeerd" zegt.

Al met al kun je zeggen dat hij "geluk" heeft gehad, het had erger kunnen zijn. Maar het is ook niet te onderschatten hoe het is om je niet goed te kunnen uiten. Schrijven en lezen gaat niet, dus als hij iets wat voor hem belangrijk is om te vertellen, niet goed duidelijk kan maken, kun je je misschien voorstellen hoe frustrerend dit moet zijn. Gelukkig zijn er hulpmiddelen zoals een tekening maken, aangeven hoe groot of klein het is, of het over vandaag of morgen gaat, het evt aanwijzen. Met wat voeten en handenwerk komen we er gelukkig altijd wel uit.

Papa heeft nog een lange weg te gaan, afasie gaat niet zomaar van de ene op de andere dag over. Maar, we hebben goede hoop dat hij nog een heel eind herstelt. Dan zal hij vast nog wel af en toe een woord "kwijt" zijn maar ach, hebben we dat niet allemaal weleens?